Εκδηλώσεις

Τίποτα ανθρώπινο δε μου είναι ξένο: Προσφυγικό ζήτημα
Νίκος Αυγουστίδης

Ο Νίκος Αυγουστίδης γεννήθηκε στη Χίο. Σπούδασε Ιατρική και Κινηματογράφο. Η πτυχιακή του ταινία UMMI συμμετείχε σε πολλά φεστιβάλ (Δράμα, Νύχτες Πρεμιέρας, Odense, Palm Springs). Διακρίθηκε με το Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη στο Φεστιβάλ Δράμας (2016) και με το Βραβείο καλύτερης ταινίας στο Διεθνές Μεσογειακό Φεστιβάλ Ρώμης. Η επόμενή του ταινία APALLOU μια ελληνογαλλική συμπαραγωγή με την υποστήριξη του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου και της ΕΡΤ συμμετείχε σε σημαντικά Φεστιβάλ (Premieres Plans d Angers France, Leeds, Curta Cinema Rio de Janeiro). Η έννοια του ξένου κι η αντιμετώπισή του από οργανωμένες κοινωνίες είναι η κύρια θεματική και των δυο ταινιών. Χρησιμοποιώντας σκληρό ρεαλισμό –όπως στην περίπτωση του UMMI- ή σκοτεινή αλληγορία –στην περίπτωση του APALLOU- ο Νίκος προσπαθεί να εξερευνήσει τις περιοχές εκείνες της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης που οδηγούν ολόκληρες κοινωνίες να λειτουργούν σαν ένας οργανισμός όταν νοιώθουν την απειλή από κάτι που λογίζουν ως ξένο κι ανοίκειο.

Στο συνέδριο θα προβάλουμε τις δύο αυτές ταινίες του Νίκου:

UMMI (2016): Ο εξάχρονος Μοχάμεντ είναι μόνος του σε μια πολυσύχναστη παραλία του Αιγαίου. Κρυμμένος πίσω από έναν βράχο, παρακολουθεί τους λουόμενους και περιμένει τη μητέρα του να έρθει. Την έχασε στη θάλασσα, και τώρα πρέπει να τη βρει ξανά, για να συνεχίσουν μαζί το μεγάλο ταξίδι προς τη Δύση.

APALLOU(2021) Ένας εγγονός επιστρέφει στο χωριό των προγόνων του για να ξεχειμωνιάσει. Ένας παππούς επιστρέφει από το θάνατο για να δει για μια τελευταία φορά τον εγγονό του. Ένα χωρίο ανήμπορο να διαχειριστεί φεπιστροφές που έγιναν από αγάπη.

Τίποτα ανθρώπινο δε μου είναι ξένο: Έμφυλη βία
Γρηγόρης Βαρδαρινός

Για τον σκηνοθέτη από τον σκηνοθέτη:
Ονομάζομαι Γρηγόρης Βαρδαρινός και είμαι σκηνοθέτης. Αποφοίτησα το 2010 από τη Σχολή Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου, με υποτροφία του Ιδρύματος Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης. Έγινα σκηνοθέτης γιατί δεν θα μπορούσα να γίνω τίποτα άλλο. Με συναρπάζει να δημιουργώ συνθήκες, που επιτρέπουν σε κάθε ιστορία να οπτικοποιηθεί και να ξεδιπλωθεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, “μιλώντας” σε ετερόκλητα κοινά. Όταν δουλεύω αξιοποιώ στο έπακρο όλα τα διαθέσιμα μέσα: από το υποκριτικό ταλέντο των ηθοποιών και τις δυνατότητες κάθε σεναρίου, μέχρι τις τεχνικές λεπτομέρειες και τις αισθητικές παραμέτρους που συνθέτουν το τελικό αποτέλεσμα.

Η μέχρι σήμερα σκηνοθετική μου πορεία με έχει οδηγήσει σε πολλούς ενδιαφέροντες προορισμούς: από βραβευμένες μικρού μήκους ταινίες, δημιουργικά και ιστορικά ντοκιμαντέρ και τηλεοπτικές παραγωγές, μέχρι πρωτότυπες συνεργασίες και εκπαιδευτικές δράσεις, με έμφαση στο νεανικό κοινό, ενώ αυτό τον καιρό δουλεύω και στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία μου. Επίσης, από το 2017 έχω τα δημιουργικά ηνία της ανεξάρτητης εταιρίας παραγωγής le plus petit chef, με έδρα σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα. Η σκηνοθεσία είναι ένα ταξίδι, κατά την προετοιμασία του οποίου τίποτα δεν πρέπει να αφήνεται στην τύχη. Κι όμως, όλα μπορούν να αλλάξουν από μια τυχαία έμπνευση, μια αλλαγή πορείας της τελευταίας στιγμής. Πιστεύω στη δύναμη και τη δυναμική της δημιουργίας: στις ιδέες που περιμένουν να γεννηθούν, τις ιστορίες που περιμένουν να ειπωθούν. Με μια διαρκή διάθεση πειραματισμού, ανυπομονώ για την επόμενη μέρα στο δικό μου δημιουργικό ταξίδι.

Στο συνέδριο θα προβάλουμε την ταινία:

The Noir Project (2014): Με τα λόγια του Γρηγόρη Βαρδαρίνου: Μέσα από την καινοτόμο μίξη του live action με το animation, στη μικρού μήκους ταινία “The Noir Project” επιχείρησα μια πρωτότυπη προσέγγιση στο ζήτημα της ενδοοικογενειακής βίας. Η ταινία επιλέχθηκε από δεκάδες φεστιβάλ στην Ελλάδα και το εξωτερικό και απέσπασε πλήθος βραβείων και θετικών κριτικών. Προβλήθηκε σε περισσότερες από 30 πόλεις της Ελλάδας και αποτέλεσε τη βάση για ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα για την ισότητα των δύο φύλων και τα δικαιώματα των γυναικών στα ελληνικά σχολεία. Πρόκειται για συμπαραγωγή με την ΕΡΤ και την Cosmote TV, που υποστηρίχτηκε και από το πρόγραμμα MEDIA – Κινηματογραφικό Δίκτυο Νοτιοανατολικής Ευρώπης.

Τίποτα ανθρώπινο δε μου είναι ξένο: ΛΟΑΤΚΙ
Τζέλη Χατζηδημητρίου

Για την Τζέλη Χατζηδημητρίου από την ίδια: Είμαι φωτογράφος, συγγραφέας, και δημιουργός ταινιών, είμαι όμως κι ερευνήτρια του αυθεντικού. Μεγάλωσα στη Λέσβο. Από νεαρό κορίτσι γοητευόμουν απ’ την ποιότητα που είχε εκεί το φως, μα έφυγα, ταξίδεψα στον κόσμο. Είμαι καλλιτέχνης σε κίνηση, περνώ από το ένα στο άλλο, ακολουθώντας την εσωτερική ανάγκη μου για έκφραση. Στα ντοκιμαντέρ μου χρησιμοποιώ όλες τις εμπειρίες και δεξιότητές μου για να δώσω χώρο και φωνή στους κοινούς ανθρώπους, που δεν είναι ούτε διάσημοι ούτε ξεχωριστοί με κάποιο τρόπο, μα ζουν τις ζωές τους με απλότητα, μακριά από τους καθημερινούς πηχυαίους τίτλους των εφημερίδων.

Στο συνέδριο θα προβάλουμε την ταινία:

Ο κύριος Δημήτρης και η κα Δημητρούλα(2019):
Ένας άντρας, μεσήλικας χορεύει μέσα στη μέση του δρόμου. Τραγούδια του ραδιοφώνου της δεκαετίας του 70 και αναμνήσεις κρατούν διαρκώς ένα χαμόγελο στο πρόσωπο του. Μόνη του παρέα μια γάτα. Παρατηρητής μια κάμερα που κλέβει εικόνες και σκέψεις του. Ο Δημήτρης είναι διαφορετικός. Λίγο πιο ανθρώπινος αλλά και πολύ πιο μόνος από τους υπόλοιπους. Το κόκκινο του φόρεμα τράβηξε τη προσοχή όσων βρέθηκαν στη Μυτιλήνη για να καλύψουν τον πόνο των προσφύγων. Πολλοί θεώρησαν ότι το δικό του δράμα είναι λίγο πιο ανάλαφρο, λίγο πιο εύθυμο. Ο Δημήτρης όμως συνεχίζει να ζει μέσα στη μοναξιά και τώρα που τα φώτα της δημοσιότητας έχουν σβήσει, η νύχτα φαίνεται πιο σκοτεινή από ποτέ. Συναντηθήκαμε ένα πρωϊνό του 2016. Αυτή είναι η ιστορία του, όπως μου τη διηγήθηκε.

Για τον ίδιο το Δημήτρη (σκίτσο από την Ζακλίν Πολενάκη): Η αυλαία στη ζωή του Δημήτρη έπεσε όταν αναγνωρίστηκε ως το θύμα τροχαίου. Τον είχαν εγκαταλείψει στην άκρη του δρόμου. Η αλήθεια είναι ότι ο Δημήτρης είχε εγκαταλειφθεί στην άκρη των δρόμων του κόσμου μας πολύ πιο πριν. Να σκεφτούμε γιατί δεν υπήρχε οδός για το Δημήτρη. Να θυμηθούμε με τι θαρραλέο κέφι κι όρεξη για ζωή χόρευε στο δρόμο του χωριού του πάνω στις κόκκινες μπότες του. Πως να σε λέμε, Δημήτρη ή Δήμητρα; Έχει σημασία; «Το ρόδο είναι ρόδο όπως και να το ονομάσεις».

Τίποτα ανθρώπινο δε μου είναι ξένο: Η ανθρώπινη διαδρομή
Νίκος Κάζης

ΤΟ Νίκος Καζής γεννήθηκε στο Πολύδροσο Άρτας όπου και έµεινε µέχρι τα 18 του χρόνια. Σπούδασε σκηνογραφία και ενδυματολογία στη Σχολή Βακαλό. Είναι απόφοιτος του Τµήµατος Εικαστικών Τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών Αθηνών από όπου αποφοίτησε µε Άριστα. Έχει συμμετάσχει σε αρκετές ομαδικές εκθέσεις, σε εικαστικά project, και έχει δύο ατομικές εκθέσεις. Έχει εικονογραφήσει μια σειρά από βιβλία, και έχει ολοκληρώσει περισσότερα από 12 performance video art. Το 2021 κυκλοφόρησε το πρώτο βιβλίο με τίτλο: Όλα τα έχουν πει οι μοίρες.

Ο κος Καζής θα συμμετάσχει με δύο έργα video art

Animan
Η εγκατάσταση του “The Anartist” μετατρέπεται σε κοστούμι και οδηγεί στην κινηματογράφηση μιας ιδιότυπης περφόρμανς: ένα πλάσμα κινείται παράλληλα με τη ζωή της πόλης, την μετατρέπει σε σκηνικό και απορροφάται από τη βουή της. Η ανάβασή του, σηματοδοτεί την επιδίωξη της λύτρωσης και της στοιχειοθέτησης της μνήμης. Μια ωδή στα πράγματα, τα πλάσματα και τους ανθρώπους, που μπορεί να μην βλέπουμε, αλλά συνυπάρχουμε και συμπορευόμαστε μαζί τους.

The Anartist
Ο Καζής, μαζί με το έργο του μεταφέρει στην πόλη όλο το βάρος της μνήμης. Περιφέροντάς το σε σημεία της πόλης, μέσα σε καρότσι σούπερ μάρκετ, έκδηλα σχολιάζει τη διαχείριση του έργου τέχνης ως προϊόντος. Οι στάσεις που επιλέγει, ενέχουν στοχευμένα την αναμονή αξιολόγησης, προσφοράς. Η φυσικότητα και οι συμβολισμοί των τυχαίων, καθημερινών συναντήσεωνδιασταυρώσεων ενορχηστρώνουν τη σύνθεση ενός χρονικού αναζήτησης του “φυσικού” περιβάλλοντος, έργου και δημιουργού.

Τίποτα ανθρώπινο δε μου είναι ξένο: Διαφορετικότητα
Dagipoli Dance Co

Η DAGIPOLI DANCE Co είναι μια μικτή συμπεριληπτική ομάδα σύγχρονου χορού, που δημιουργήθηκε από το Γιώργο Χρηστάκη το 2004. Ο πυρήνας της αποτελείται από ανάπηρα άτομα. Κατάφερε να κατακτήσει την αναγνώριση και τον σεβασμό και να εδραιωθεί μέσα από μια ισότιμη σχέση, όπως αποτυπώθηκε από τη δημιουργική πορεία που άφησε τα ίχνη της, στο σύγχρονο τοπίο της τέχνης. Μέσα από τις χορογραφίες της, την αρμονική συνεργασία σωμάτων με διαφορετικά λειτουργικά γνωρίσματα, την γοητεία που ασκεί η ανθρώπινη ποικιλομορφία και η συνεργασία ανθρώπων με διαφορετική κινητικότητα στα σώματά τους, τιμά και αναδεικνύει το «διαφορετικό».

Τίποτα ανθρώπινο δε μου είναι ξένο: Οικονομική κρίση

Σχεδία – Περιοδικό Δρόμου

Το περιοδικό δρόμου «σχεδία» σε συνεργασία με την Οργανωτική Επιτροπή του 18ου Πανελλήνιου Συνεδρίου Ψυχολογικής Έρευνας της ΕΛΨΕ παρουσιάζει στο Πάντειο Πανεπιστήμιο τη δραστηριότητα του περιοδικού και την προσφορά του στην κοινωνία μέσα από μια έκθεση γελοιογραφίας και την παρουσία ενός πωλητή, ανθρώπου με το κόκκινο γιλέκο. Το κοινό θα έχει την ευκαιρία να ανακαλύψει τον κόσμο της «σχεδίας» και να ενημερωθεί για την φιλοσοφία, την πορεία και την εξέλιξη του περιοδικού.

Η «σχεδία» είναι το µοναδικό ελληνικό περιοδικό δρόµου, επίσηµο µέλος του Διεθνούς Δικτύου Περιοδικών Δρόµου (INSP). Η «σχεδία», δεν πωλείται στα συνήθη σηµεία διάθεσης Τύπου (περίπτερα κ.λπ.), αλλά αποκλειστικά και µόνο στους δρόµους της πόλης από διαπιστευµένους πωλητές. Οι πωλητές αυτοί προέρχονται από ευάλωτες πληθυσµιακές οµάδες: Άστεγοι, µακροχρόνια άνεργοι και, γενικότερα, άνθρωποι που βιώνουν τη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισµό στις πιο ακραίες τους µορφές. Από την τιµή πώλησης του περιοδικού (4,00 ευρώ), το µεγαλύτερο ποσοστό (για την ακρίβεια τα 2,70 ευρώ, εκ των οποίων τα 2,06 ευρώ ως απευθείας «καθαρό έσοδο») πηγαίνει στον ίδιο τον πωλητή.

Πέρα από µια ξεχωριστή ευκαιρία που παρέχεται σε ανθρώπους που βιώνουν τον κοινωνικό αποκλεισµό να εξασφαλίσουν µε αξιοπρέπεια ένα µικρό έστω εισόδηµα για να καλύψουν κάποιες από τις πιο βασικές τους ανάγκες και να ξαναχτίσουν, σιγά σιγά, τις ζωές τους, η «σχεδία» είναι ένα µέσο ενεργοποίησης και κοινωνικής (επαν)ένταξης. Μέσα από ένα ευρή φάσµα προγραµµάτων (όπως η ποδοσφαιρική οµάδα αστέγων, οι κοινωνικές περιηγήσεις «Αόρατες διαδροµές», το περιβαλλοντικό πρόγραµµα «σχεδία αρτ» κ.ά.), φροντίζει για την ενεργοποίηση, ενδυνάµωση, εκπαίδευση και, εν τέλει, τη δηµιουργία προοπτικών απασχόλησης, για κάποιους (έστω) από τους πιο φτωχούς από τους φτωχούς του τόπου µας.

Η «σχεδία» είναι, επίσης, µια ανεξάρτητη δηµοσιογραφική πηγή ενηµέρωσης, αλλά και µέσο στον αγώνα για την καταπολέµηση κάθε µορφής κοινωνικού αποκλεισµού. Είναι ένα όχηµα που δίνει φωνή στους αδύναµους. Μέρος της λύσης στον αγώνα ενάντια στη φτώχεια και στον κοινωνικό αποκλεισµό. Για περισσότερες πληροφορίες: www.shedia.gr

ΕΚΘΕΣΗ ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΑΣ

«Η γελοιογραφία είναι και ένας πρωτότυπος τρόπος να βάζεις ερωτήσεις, θέματα, να μπορέσεις να αναλύσεις. Υπάρχει ανταπόκριση και διάλογος από τον κόσμο», μας έλεγε σε μία παλαιότερη συνέντευξή του στη «σχεδία» ο καταξιωμένος σκιτσογράφος Μιχάλης Κουντούρης, ο οποίος μαζί με τον επίσης σπουδαίο ομότεχνό του Τάσο Αναστασίου θα ανοίξουν διάλογο μέσα από το πενάκι τους με τους επισκέπτες του Πανεπιστημίου για σημαντικά ζητήματα του καιρού μας. Τα έργα που θα εκτεθούν έχουν όλα δημοσιευτεί στο περιοδικό δρόμου «σχεδία». Διαστάσεις: 40Χ50εκ. Σύνολο έργων: 24